Wszystko o krawatach

Od dawna mężczyźni lubili ozdabiać swoje szyje. Dawniej mogły być to naszyjniki. Dziś w wielu rejonach świata mężczyźni noszą krawaty. Według różnych źródeł, pierwowzory krawatów pojawiły się w Anglii i Francji już w drugiej połowie XVI wieku. Mężczyźni ubierali się wtedy w „wamsy” czyli krótkie kaftany. Dla ozdoby zakładali na szyję krezę. Najczęściej była to duża, spłaszczona opaska, która okalała szyję. Jej grubość mogła wynosić kilka centymetrów. Wykonywano ją z białej tkaniny i usztywniano, tak by zachowywała swój kształt.

Z czasem krezę zastąpił duży, wykładany kołnierz. Był biały, okrywał całe ramiona i opadał niżej. Nazywano go kołnierzem w stylu van Dycka.
W XVII wieku pod zwykłe, długie okrycie zaczęto wkładać kamizelkę. Szyję owijano paskiem materiału przypominającym szal. Okręcano go wokół szyi kilkakrotnie, a luźne końce spuszczano z przodu. Obrazy z drugiej połowy XVII wieku wskazują, że była to wówczas bardzo popularna ozdoba.
Owe szale wykonywano z muślinu, batystu, a nawet koronki. Te ostatnie były bardzo drogie. Podobno król Anglii Jakub II za koronkowy szal na koronację zapłacił 36 funtów i 10 szylingów, co stanowiło wówczas dość pokaźną sumę. Niekiedy taka koronkowa ozdoba osiągała spore rozmiary. Na wizerunku Karola II w Opactwie Westminsterskim ma ona 15 centymetrów szerokości i 86 długości.
Istniało wiele sposobów wiązania szala. Aby dobrze się trzymał, nierzadko przyczepiano do niego jedwabną wstążkę, z której robiono wielką kokardę pod brodą. Ten typ ozdoby nazywano „solitaire”. Kokarda przypominała dzisiejszą muszkę. Podobno istniało co najmniej sto sposobów wiązania szali. Anglik Beau Brummell, który wywarł duży wpływ na modę męską, rzekomo wiązał kiedyś szal cały ranek, dopóki nie uzyskał pożądanego efektu.

„Wymyślenie” krawata dumnie przypisuje sobie belgijskie miasto Steenkerke. W roku 1692 stacjonujące tam wojska francuskie zostały niespodziewanie zaatakowane przez oddziały angielskie. Według niemieckiej gazety Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung „[francuscy] oficerowie nie zdążyli się odpowiednio ubrać. Jedynie luźno zawiązali wokół szyi szarfy od munduru i przewlekli ich końcówki przez dziurki od guzików w żakietach. Tak oto pojawiła się pierwotna forma krawata”.

Jednak taki element żołnierskiego stroju nie był zupełną nowością. Znawcy historii krawata twierdzą bowiem, iż wiele stuleci wcześniej wojownicy chińskiego cesarza Czenga nosili na szyi paski tkaniny. Pasy te wskazywały ich rangę.

Najsłynniejsze jednak były chyba szarfy należące do Chorwatów walczących po stronie króla Francji Ludwika XIV. Podczas zwycięskiego pochodu w Paryżu szarfy te tak się spodobały Francuzom, iż nadali im nazwę cravates (od Cravate — Chorwat) i nieco później sami zaczęli je nosić. „Od tamtej pory”, jak podaje wspomniana gazeta, „nastała moda na krawaty, chociaż po raz pierwszy węzeł na szarfie zrobili żołnierze ze Steenkerke”.

W okresie rewolucji francuskiej (1789-1799) po kolorze „chorwatki”, czyli szarfy okalającej szyję, rozpoznawano orientację polityczną jej właściciela. W XIX wieku ten element ubioru „odkryli” europejscy eleganci.
W latach sześćdziesiątych XIX wieku szal z długimi końcami przypominał już dzisiejszy krawat i tak też zaczęto go nazywać. W modę weszły koszule z kołnierzykami. Krawat wiązano pod brodą, a jego długie końce opadały na przód koszuli. Wtedy właśnie pojawiły się krawaty, które są znane w naszych czasach.

Dzisiaj wielu uważa krawat za istotną część garderoby. Niektórzy właśnie na podstawie jego wyglądu wyrabiają sobie opinię o nieznajomych. Warto więc pamiętać by przy doborze uważać na jego wzór i kolor, by pasował do koszuli, marynarki i spodni. Istotna jest czystość i schludność.

Sporo mężczyzn czuje się w krawacie nieswojo. Nie lubią, kiedy ściska im gardło. Wielu mówi wręcz, że nigdy nie przyzwyczają się do noszenia krawata. Niektórzy jednak przekonali się, że to nieprzyjemne wrażenie wiąże się raczej z rozmiarem koszuli. Gdyby ów problem dotyczył ciebie, sprawdź, czy nie masz za małego kołnierzyka. Jeżeli jego rozmiar jest właściwy, możesz w ogóle nie czuć, że nosisz krawat.